Ξεμωραμένη ύπαρξη

Αγγίζω τη γη με πατούσες γυμνές

θέλω να κλαίω ολημερίς

για να μπορώ τα βράδια να κοιμάμαι.

Πνίγω τα παράπονα μου

στα υπόγεια της καταραμένης καθημερινότητας

δεν αντιστέκομαι πια...

Πονάω τόσο βαθιά

και φρόντισα κανείς να μην το ξέρει.

Δεν είναι για τον έρωτα,

μήτε για τη φιλία,

μήτε για την οικογένεια

και τις επιλογές που με βαραίνουν.

Είναι για τη ζωή που ότι δώσει

αυτό θα πάρεις

κι αν προσπαθείς

άντε, θα βγει και κάτι.

Μα εγώ περιμένω θαύματα

και ζητάω παραπάνω

θέλω να φτάσω παραπέρα,

κι αν μου το στερούν

απλά κάθομαι και κλαίω.

Δεν είναι αδυναμία

να μη δέχομαι το πως είναι όλοι

είναι επιλογή να ονειρεύομαι

πως δεν έχει φτάσει η ώρα να πω

ΕΥΤΥΧΙΑ

Τα όνειρα μου είναι πλέον 

αρκετά αποκρουστικά

για να τα χωρέσει το μαξιλάρι μου.

Εγκατάλειψη

μοναξιά

μονοτονία

τέλμα.

Αυτά είναι στον ύπνο μου

τα ακανθώδη σκηνικά.

Μα πώς να ονειρεύομαι 

με πρησμένα μάτια;

Στο συρτάρι μου, παλιό όσο ο έρωτάς μου

Όταν μοιράζεσαι κάτι είναι σαν να το χαρίζεις.
Απλά κρατάς ένα μέρος.
Είναι ακόμη πιο δυνατό απ' το να το χαρίσεις.
Γιατί έχεις μερίδιο.
'Ετσι είναι και στον έρωτα.
Όταν έχεις μοιραστεί την ψυχή σου δε γίνεται να την πάρεις πίσω,
ούτε να κάνεις πως δεν έγινε.
Είναι για πάντα.

Ένα όνειρο που είδα

Ήτανε βράδυ και είμαστε μαζεμένοι σ' ένα παγανιστικό σκηνικό
καίνε δάδες και πυρσούς
υπάρχει μια αρχαία εξέδρα και πυλώνες.
Είμαστε μέλη μιας φυλής.
Κι εγώ είμαι η αρχηγός,
η μάγισσα, η μάντης.
Ζητάμε απ' το σύμπαν να μη μας καταστρέψει
ο κόσμος συγκλονίζεται
από μια τρομερή επικείμενη καταιγίδα.
Ανεβαίνω στην εξέδρα
κι αρχίζω να χορεύω, όπως κάνω μόνο εγώ.
Οι άνθρωποι μου με περικυκλώνουν
και με θαυμάζουν, κι ελπίζουν στον τρόπο
που κουνάω τα χέρια μου,
καλώντας τον αέρα,
στον τρόπο που κουνάω τα πόδια μου
και συνδέομαι με τη γη.
Όλοι αναμένουν τι θα γίνει.
Κι εγώ χορεύω σαλεμένη.

Παρασκευή ή αλλιώς Τσεβή

Ερωτεύομαι κι εκτροχιάζομαι

έτσι νιώθω εγώ,

σα να μην έχω φρένα στη ζωή.

Γυναίκα γίνηκα,

και νιώθω να βαραίνουν πάνω μου

των ανδρών οι στεναγμοί,

κι εγώ να τους φυσάω

σα να ΄ταν σκόνη απ' τα παπούτσια.

Οι μέρες μου ΄ναι αλήτικες

με την ουσία της λέξης,

δεν ταυτίζομαι με κανέναν,

εκ του αληθούς, μένω κι εμμένω

σ' όσα δύναμαι να γίνω

αυτοπροσδιορισμός,

αναγόμενος σε αξία.

Φαντάζομαι συχνά το σώμα μου

ξεβρασμένο σε μιαν αχτή

ή καβάλα σ' ένα σύννεφο

γυμνό από ομορφιά κι ασχήμια

σα να΄ μουνα όντως μυθική

σαν τις γοργόνες και τους θεούς.

Έτσι πάλεψα να δω τον εαυτό μου,

σα γυναίκα, σαν παιδί, σαν ζώο

και σαν άνθρωπο.

Είδα την ομορφιά πρωτογενή,

χωρίς πέπλα καλλωπισμού

μόνο ένα κορίτσι

απ' τα πιο ανόητα,

τα πιο δυνατά,

και τα πιο ξεμυαλισμένα.

Molitva

Τι να τραγουδήσω για σένα;

Σειρήνα, πλάνα, κάλπικη.

Επανέφερέ με, σήκωσέ με

πάρε με.

Πάρε με.

Τρέμω στην ιδέα σου

μέσα μου,

πάνω μου, 

γύρω μου,

μαζί μου.

Όνειρα έπαψα να κάνω,

έπαψα και να σ' αναζητώ.

Κολάστηκα.

Σε βούρκο απύθμενο διάλεξα

να κυλιστώ.

Κι όπως λικνίζομαι γι' αυτούς

και τους ικανοποιώ

και ικανοποιούμαι,

ποτέ δε θα κανα με σένα.

Πρόστυχη, προκλητική.

Σειρήνα, του Αλέξανδρου γοργόνα.

Να ΄ταν να πονέσω

για την αγάπη σου

για το δικό σου δέρμα

τα δικά σου μάτια.

Να 'ταν μόνο για σένα

όλα μου τα τεχνάσματα.

Ήμουν μικρή 

έπλασα αγνή ψυχή,

τη φύλαξα για σένα.

Δεν αντέχω πια

να χαραμίζομαι.

6 και νιώθω σέξυ;

Λαγνεία η αμαρτία,
παρθένα η κυρία;

Δώστε της μόρια
δώστε και αλκοόλ.

Θα τα ξεχάσει όλα
παρούσα, έρως απών.

Συνήθεια θα της πείτε,
οργασμοί της συμφοράς.

Τους άφησε έναν έναν
στου λουτρού τα κρύα.

Αγαπάει καταστροφικά,
να η αληθινή αμαρτία.

Ο θυμός μπορεί να είναι δημιουργικός

Ας είναι να θυμώνω κι εγώ κάπου κάπου,
σάμπως ελάττωμα δεν είναι κι αυτό
της αναξιοπρεπούς μας φύσης.

Ας είναι να θυμώνω στα βουβά,
για αυτό το σκουπίδι που αποκάλεσες "έρωτά σου"
για τις φιλίες που ποτέ δεν υπήρξαν αμφίδρομες
απ' τη μεριά σου.

Ας είναι να θυμώνω με το προκλητικότατο
κάλεσμά σου, και την πεποίθηση πως είσαι εκεί
ενώ δεν είσαι
και δεν θα 'σαι.

Ας είναι να θυμώνω με τους δικούς μου
που σκορπίζουν απ' τον πρώτο οργασμό
μ' ένα ακόμη δίποδο,
που τους τάζει το "για πάντα".

Ας είναι να θυμώνω με την θρησκεία,
την οικογένεια, την κοινωνία,
τις σπουδές, στείρες κι αποκρουστικές
για να πάω να παίξω τον ρόλο μου στον κόσμο.

Ας είναι να θυμάμαι πάντα τι πάω να κάνω
τι λέω και τι πράττω
προ των μαχών που δίνω κάθε μέρα
ας είναι να φοβάμαι πως ίσως δεν έχω δύναμη
ας είναι να θυμώνω
με όλον τον κόσμο
προφυλάσσοντας
-ίσως ούτως- τον εαυτό μου.