11/12/14

Μας περιμένει η μέρα της κρίσης

εμάς τους δυο μονάχα,

και να ξέρεις άλλη κρίση δε θα υποστώ ποτέ.

Άλλη μέρα σημαντική δε θα 'ρθει

γι' αυτά τα αόρατα, θεόρατα συναισθήματα.

Δε θα μας δοθεί άλλη ευκαιρία

να τινάξουμε στον αέρα τη μιζέρια.

Να γκρεμίσουμε τα τείχη

και ν' αντιμετωπίσουμε το πραγματικό.

Κανείς δεν εγγυάται τι θα συμβεί

σαν όλα σου τα δεδομένα ανατραπούν.

Αλλά σπαράζω γι' αυτό το βλέμμα,

συγκινούμαι μ' αυτό το πνεύμα,

και τίποτε, τίποτε άλλο δεν ζητάω.

Μόνο να μη χαθείς ποτέ,

ελπίζοντας να βρεις εμένα.

Γιατί αν δε με βρεις, έχω χαθεί.

Βασιλεία

Ο θρόνος είναι ένας πραγματικός

εξωτερικός, ψυχρός, μοναδικός.

Εκείνον εποφθαλμιούν

όσοι λάθος πορεύονται στη ζωή.

Οι θρόνοι είναι πολλοί αληθινοί

εσωτερικοί, φλεγόμενοι, ιεροί.

Σ' εκείνους κάθονται εντός τους

όσοι διάλεξαν την αγάπη

και την κάναν προσευχή.

Γέννησα μια χίμαιρα, φοβάμαι.

Συνουσιάστηκαν οι τερατώδεις σκέψεις
και να που βγήκε μια χίμαιρα
σκοτεινή κι απελπισμένη
που λαχταράει ζωή κι αγάπη.
Καθυστερεί τη σήψη ή
τρέχει προς σαυτήν γυμνή
αλιεύει καρχαρίες και δράκαινες
απ' τα άβατα ακάθαρτα νερά.
Διακρίνεται για τη διαταραγμένη
- αν μη τι άλλο - της ψυχή
και τουφεκίζει τους αμνούς
που βάλαν να διαφυλάττει.
Κι ενώ εξοστρακίζει κάθε μορφή
συνηθισμένων δοκιμασιών
εντούτοις καυλαντίζει
με την εφήμερη τους λάμψη.
Θα φροντίσουν οι δικοί της θεοί
να εξιλεωθεί ίσως κάποτε
δίνοντας της να πιει
γάλα, αίμα κι ένα γλυκό φιλί.

Μίσος

Εσπερινά μίση που αναβλύζουν
απ' τις πιο βρώμικες συνήθειες.
Κορίτσια που δακρύζουν
για της αγάπης τον πρώτο ψαλμό.

Κέρινα ομοιώματα στολίζουν
τους αλλοτινούς φίλους κι αδερφούς
κάτω απ' τ Αυγούστου τ' άστρα σαπίζουν
όσα ήξερα για δικά μου
κι άλλου κανενός.

Να με δω

Δεν μου χρειάζεται τίποτα, λέω για να πιστέψω, εκτός του να 'μαι καλά στα μέσα μου.
Ξέρω πολύ καλά πως είναι να νιώθεις μόνος ακόμη και ανάμεσα σε "φίλους".
Να σε πιάνει ασφυξία και να θες να φύγεις.
Η αλήθεια είναι πως σπάνια με γεμίζουν οι άνθρωποι.
Και πια δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύω πως μου λείπει.
Βαριέμαι πολύ εύκολα, να ένα κακό.
Το καλοκαίρι πέρασε πολύ γρήγορα, και δεν είχε καμία σχέση με το προηγούμενο.
Κάθε μέρα ήταν ίδια, τίποτα συναρπαστικό.
Δεν έχω νέα να πω, ούτε κανέναν να τ' ακούσει.
Με νοιάζει να πετύχω, σε τι δεν έχω ιδέα.
Αλλά πάντα μου άρεσε να κερδίζω, να διακρίνομαι, να τρώνε οι άλλοι τη σκόνη μου.
Και τώρα τα νερά είναι πιο βαθιά, απαιτούν μεγαλύτερες δεξιότητες.
Αλλά ακόμη κι αυτό βαριέμαι να το κάνω.
Βαριέμαι να προσπαθήσω για οτιδήποτε.
Βαριέμαι και να δίνω εξηγήσεις και λογαριασμό.
Μου είστε δυστυχώς όλοι παντελώς αδιάφοροι.
Ωωω ναι. Σας αφορίζω. Με αφήνω στο κενό.
Μόνο να σ' αγαπάω δε βαρέθηκα ακόμα.

Ξεμωραμένη ύπαρξη

Αγγίζω τη γη με πατούσες γυμνές

θέλω να κλαίω ολημερίς

για να μπορώ τα βράδια να κοιμάμαι.

Πνίγω τα παράπονα μου

στα υπόγεια της καταραμένης καθημερινότητας

δεν αντιστέκομαι πια...

Πονάω τόσο βαθιά

και φρόντισα κανείς να μην το ξέρει.

Δεν είναι για τον έρωτα,

μήτε για τη φιλία,

μήτε για την οικογένεια

και τις επιλογές που με βαραίνουν.

Είναι για τη ζωή που ότι δώσει

αυτό θα πάρεις

κι αν προσπαθείς

άντε, θα βγει και κάτι.

Μα εγώ περιμένω θαύματα

και ζητάω παραπάνω

θέλω να φτάσω παραπέρα,

κι αν μου το στερούν

απλά κάθομαι και κλαίω.

Δεν είναι αδυναμία

να μη δέχομαι το πως είναι όλοι

είναι επιλογή να ονειρεύομαι

πως δεν έχει φτάσει η ώρα να πω

ΕΥΤΥΧΙΑ

Τα όνειρα μου είναι πλέον 

αρκετά αποκρουστικά

για να τα χωρέσει το μαξιλάρι μου.

Εγκατάλειψη

μοναξιά

μονοτονία

τέλμα.

Αυτά είναι στον ύπνο μου

τα ακανθώδη σκηνικά.

Μα πώς να ονειρεύομαι 

με πρησμένα μάτια;

Στο συρτάρι μου, παλιό όσο ο έρωτάς μου

Όταν μοιράζεσαι κάτι είναι σαν να το χαρίζεις.
Απλά κρατάς ένα μέρος.
Είναι ακόμη πιο δυνατό απ' το να το χαρίσεις.
Γιατί έχεις μερίδιο.
'Ετσι είναι και στον έρωτα.
Όταν έχεις μοιραστεί την ψυχή σου δε γίνεται να την πάρεις πίσω,
ούτε να κάνεις πως δεν έγινε.
Είναι για πάντα.