Aνδρίκελο

Σκαλίζεις το παρόν
όπως η γάτα τα περιττώματά της.
Σου λένε να πλυθείς
οι βρωμεροί του κέρδους πελάτες.
Κι εσύ είσαι μαριονέτα.

Πιστεύεις σ' ένα μέλλον
όπως ο εργένης πως δεν θα ερωτευτεί.
Σου λένε πως δεν έχει συμβεί
να γεννηθεί εκλεκτός άλλος, σαν εσένα.
Κι εσύ γίνεσαι Νάρκισσος.

Αφήνεις το παρελθόν
όπως οι τρελοί τα λογικά τους.
Σου λένε να πας σιμά τους
του κόσμου οι κλέφτες κι οι εωσφόροι.
Κι εσύ είσαι ένας Βαλές.

Επιτρέπεις τα πάντα
όσα δεν σ' εκθρονίζουν.
Πάντα θα θέλουν να κερδίζουν
όσοι στην εξουσία στάθηκαν κοντά.
Κι εσύ ήσουν άνθρωπος.

Πόλη - Χωριό

Στις πόλεις των μεγάλων προσδοκιών,
εκεί που άνθρωποι αλιχτάνε για το μέλλον,
παρόν και παρελθόν
τίποτα δεν σημαίνουν.
Φωλιάζουν στα σπίτια οι παθήσεις,
και γίνονται θηρία φοβισμένα,
γιατί ο φόβος αγαπάει
όσους πολύ πονάνε.
Τρέχουν να προλάβουν να ζήσουν,
τα μάτια τους είναι θολά,
σκουπίζουν το πάτωμα
οι μνήμες και τα άγχη.
Σε κοιτούν, αδιαφορώντας πάντα
αγώνας δρόμου η ζωή γι' αυτούς
πεθαίνουν ρωτώντας
αν τα ζύγισαν όλα σωστά.

Κι εγώ που έξω ανατράφηκα,
ξέρω ο ήλιος πως λυτρώνει,
και παντρεύεται
τον αέρα, τη βροχή.
Ξέρω πως το χώμα βράζει και παγώνει
όταν ο άνθρωπος το ζυγώνει
γιατί ειν' αγνός
γιατί ειν' αθάνατος.
Κι όλο μιλούν άσχημα για μας
τους “εκ της επαρχίας”
γιατί είμαστε αμόρφωτοι
είμαστε όντα υφέρποντα.
Δεν ξέρουν όμως οι ανόητοι
πως εμείς αγαπάμε των εποχών τα κάλη
κι αγνοούμε το αλαλούμ
που φέρνουν τα μπετά.

Τα περιστέρια κούρνιασαν στα παραθύρια μας, αφού πια έβρεξε. Δεν τα διώχνουμε τώρα. Τα πρωινά όλοι οι τρελοί βγαίνουν στους δρόμους, περιφέρονται σαν κουφάρια πάλαι ποτέ ανθρώπων, το βράδι πια είναι η σειρά μας. Ξαμολιόμαστε κι εμείς στην πόλη, με ελπίδα και με όνειρα, καταλήγοντας να τα πνίγουμε μέσα στο αλκοόλ, που βιαστικά ρίχνουμε στις φλέβες μας. Όλη η μοίρα μας είναι μετά, καθώς ξαπλώνουμε δύο δυο και πιο πολλοί, ή εντελώς μόνοι, να μας γαζώνουν τα κουνούπια, να ξυνόμαστε και να τ΄αναθεματίζουμε. Έτσι σκέφτηκα πως είμαστε ζώα που βοηθούν στην επιβίωση άλλων ζώων, χωρίς να το αναγνωρίζουμε. Ο πραγματικός μας προορισμός γίνεται λόγος γκρίνιας κι επανάστασης εν μέσω της νυκτός, να σκοτώσουμε αυτό που μας τσιμπάει. Αχ πόσο παραλογιζόμαστε συνήθως εμείς τα άμοιρα. Το πατζούρι είναι όλη τη μέρα ανοιχτό, ας μπει 'ο,τι 'ναι να μπει, απ' το τίποτα που υπάρχει μέσα μου, καλά ΄ν και τα ζουζούνια. Είναι όμορφα εδώ στην Ίωνος, η ζωή κυλάει αργά και οικεία πλέον.

Ω..

Σπούδασέ μας να βολευόμαστε
με τον ήλιο που θαμπώνει
και το φεγγάρι που πια
δεν τραγουδιέται
μήτε θαυμάζεται.
Με τους πεζούς πεζογράφους
και τα ανασφαλή κορίτσια
τους αξύριστους νεαρούς
που καβαλούν το μηδέν
και θαρρούν
πως θα τετραγωνίσουν κύκλους.
Κατάλαβέ με και λυπήσου με
που ζυγίζω τα όνειρα μου
και κάθε μέρα μου φαίνονται
πιο βαριά, πιο ασήκωτα.
 

Πλησιάζουμε

Oρθώς αποφάνθηκε επί της σάρκας
ο δημιουργός του υποστατού
εν αμφιβολία κι υπαρκτού.

Όρισε να 'ναι, πλην κρέας ωμό
και φορέας αισθήσεων, αξιών
ανύμπορων ωστόσο όντων, ανθρώπων.

Βελτίωση της φύσης καθ' ημάς
εν αρμονία με ηθικές και λογικές
πάτε καλά; το χώμα δε γνωρίζει κύριο.

Αποφάσισαμε πως άγνωστο πώς
μας δόθηκε ιδιαίτερη αποστολή
παραγνωριστήκαμε με τις καταβολές.

Λίγη συγκίνηση, λίγη προοπτική
εμπρός για την αιωνιότητα ψιθύρισαν
ορμόντας κατά και μέσω των ενστίκτων.

Κρύβεται λεπτή ειρωνεία εδώ
οι κανόνες της λογικής σπάζουν
κάτω απ' το βάρος της ψυχής.

Εκ βάθων

Πως ζητώ να βρεθώ σε χέρια θεότρελα
να έχει έξω καταιγίδα και μανία
να βουλιάζω στη συνείδησή τ.
Πως σκουπίζω τα χείλη μου
με καραγκιοζιλίκια ή χολή
πάρε να 'χεις σα να μου πες πίκρα.
Πως ελπίζω πάντα, παντοτινά και ποτέ
να 'ρθει ο τερματικός σταθμός
γιατί έχω μισήσει το ταξίδι.
Πως ξέρω πολύ καλα τα εμπόδια
με τρέμουλο κι έπαρση περνάω
πως θα το κάνεις αυτό, ερωτήθηκα.
Πως γαυγίζω μα δε δαγκώνω
γιατί γλείφω τ' απλωμένο χέρι
μόνο για να το φτύσω στη γραμμή της ζωής.
Πως βυθίζω νοητικά καράβια
για να πλέω μόνο εγώ με βάρκα
να πάω να βρω τη φίλη Κίρκη.
Πως κατάστρωσα το πρίν λίγο, το άυριο
τόσο άρρωστα κι αόριστα
που πρακτικά δεν με βολεύει.
Πως σαν κάτι εξωκοσμικό σε βλέπω
αντιστέκομαι στην πηγή των ονείρων μου
για ν' απολαύσεις μόνο τις όμορφες πλευρές μου.
Είχα να πω, τι θα πει να σ' αναζητάω.

Μ.

Με πιέζει ο χρόνος που τρέχει
βλέπεις, ήθελα να γυρίζω
τη Θεσσαλονίκη, την άνοιξη,
μαζί σου.
Τα μυστήρια μόλις λύνονται
χάνουν σίγουρα γόητρο
μα εγώ έχω λυθεί
κι όλα μου τα κομμάτια
σέρνονται από Ίωνος μέχρι Νομική.
Περπατάω στο δρόμο
τρομάζω, στη σκέψη να ρίξω
απάνω σου το βλέμμα μου
και με δροσίζει ο αέρας
κι ας μ' έκαψε ο Μάρτης.