It's where my demons hide

Καθένας έχει δικούς του δαίμονες να σκοτώσει

τους ψάχνει στις πιο μικρές συνήθειες

τους αναγνωρίζει σαν κατοικίδια ζώα

τους τάιζε βέβαια καιρό

πως να τους φολιάσει χωρίς κόπο;

Τι να κάνεις άραγε τώρα που σε συλλογιέμαι

να ταίζεις κι εσύ το καινούριο σου αστείο;

Να κοντοστέκεσαι από πάνω της

σα να 'ταν ιερός ναός που ευλαβικά θα μπεις;

Και πριν τυλίξεις τις γάμπες τις

με τα δάχτυλά σου 

κι ελαφρά πίσω τις σπρώξεις

θα προτιμούσες στα μούτρα να σε φτύσει;

Κι αν ήξερες τι έχω κάνει

για να με σιχαθείς, για να νιώσω σκουπίδι

θα 'θελες ακόμη κι άλλοι να μ' έχουν τιμωρήσει;

Τότε από δαίμονες δεν ξέρεις.

Στην άκρη της νύχτας

Γέμισαν τα δειλινά τον αέρα

με τ' άρωμα του ήλιου 

που πήγε να πνιγεί

πίσω απ' των αιώνων το λαμπρό νεκροταφείο

ήσυχα κι άτολμα

σαν να 'ταν άλλη μια μέρα

μα ήταν άλλη μια μέρα.

Εμετοί και δυό ζαλισμένες γυναίκες

περπατούσαν στον κήπο

μπροστά στη σκυφτή γιαγιάκα  

που πάντα παραπονιέται

γιατί τα ξερά κλαδιά δεν τα κόβουν άλλοι.

Αφήνοντας τον καπνό να βγει νωχελικά

τα χείλη μοιάζουν μεγαλειώδη

έτοιμα να γεννήσουν τα πιο όμορφα παιδιά

τα πιο σκασμένα κι αντιδραστικά

μα εκτός του καπνού άφησαν λίγο σάλιο

να φανεί σαν σταλαγμίτης βαθιάς τρέλας.

Τέτοιες ώρες σκέφτεται τον Σελίν

ανυπομονεί να πάει να τον βρει

στην άλλη άκρη του ηλιοβασιλέματος

να πάθουν μια υστερία μπροστά στην ύπαρξη

να του πει πως είναι κι αυτή βαθιά μέσα στη νύχτα.

'Εκπτωση

Περιπλανιόμουν αγνώμων
γλυκιά η ευφορία της άγνοιας
ηλιαχτίδες και μουσικές απ' το Περού
πάτωμα με χαλί, χωρίς χαλί
θεσπέσια πιάτα και δώρα στις γιορτές.
Μετά ήρθες.
Εύπλαστα τα νεαρά χρόνια
λευκές σελίδες
γράφηκαν τα πάντα
ξεχείλισαν ήθελαν χώρο για μια ζωή ολάκερη.
Αρρωστημένα πίστεψα πιστεύω
στην ένωση
στη θέωση
στην αγάπη.
Αγανάκτησα με των πάντων τη φθορά
με τη σαχλότητα της ζωής μου
Πάνω απ' όλα αγανάκτησα που χάθηκες.
 Με του έρωτά μας την έκπτωση.

Χριστός εξεμωράθη

Είμαι ένα παιδί που κρέμεται απ' την ποδιά της μάνας του
τη βλέπει να σέρνεται μες στη ζωή της κι αποφάσισε
να σέρνεται μόνο του, αντί ξωπίσω της.

Είμαι ένα παιδί που είδε κάποτε μονόκερο στον ξύπνιο του
πριν προλάβουν να το κυνηγήσουν οι Μινώταυροι
ήμουν μονάχα ένα παιδί που να σας πάρει.

Είμαι ό,τι πιο όμορφο έχεις αντικρύσει στη ζωή σου
χωρίς να αρνούμαι οτι είμαι κι ο,τι πιο άσχημο
ξύνω τη μύτη μου και φτύνω χλέπες, σκέτο θέαμα.

Κάθομαι στις φτέρνες μου από πάνω σου
τα χέρια μου υφαίνουν τη λαγνεία μου
σε χαστουκίζω για να τσακίσω τον εγωισμό σου
σε γλείφω για να τιμήσω τη χημεία αλλα κυρίως τις τσόντες
αυτές που ποτέ δεν είδα γιατί αηδιάζω.

Είμαι μέσα σου και γύρω σου κι ομπρός σου
είμαι εκει γιατί εδώ δεν είμαι σίγουρα.
Έχω ξεχάσει τι είμαι, μην το μαρτυρήσεις
αλλά νομίζω πως είμαι ένα τίποτα
απ΄ αυτά τα "τίποτα" που προσπαθώ να γλιτώσω.

Πάλι εσύ

Ποιά είναι τα όρια σου, κι αν τα ξεπεράσεις τι θα συμβεί;
Ακούω μελωδίες και τ' αυτιά μου πλημμυρίζουν από σένα.
Στο μυαλό μου σ' αγγίζω με φτερά αγγέλων
τόσο απαλά ωστέ να νομίζεις πως κοιμάσαι.
Θαυμάζω το δέρμα σου και κλαίω που τα κύτταρά μου
δε θα μπορέσουν ποτέ να το διαπεράσουν.
Δύο όντα, ένας έρωτας, ο δικός μου.


Κάθε φορά που αναπνέω καθαρό αέρα
μπαίνεις μέσα μου σαν σκόνη
κάθεσαι πάνω στα πνευμόνια μου
και στέκομαι στο λιμάνι
σκέφτομαι να πηδήξω
για να σε πνίξω
να πάψεις.

Ζητάω να δω στα μάτια σου
όλα τα μυστήρια του μάταιου κόσμου
το μειδίαμα σου μου εξομολογείται
το φόβο σου να 'ρθεις κοντά μου
και το λατρεύω, όπως λατρεύω κάθε τι
που ήρθε δίπλα μου σπασμένο
κι άφησε να το σπάσω δυο φορές.

Πρώτη, δεύτερη, 5 μέρες
5 χρόνια.
Πόσες φορές ζητάς να μ' αρνηθείς;

Φθορά καθολική

Η μονάδα επιλέγει να ζευγαρώσει
ο σπόρος ν' ανθίσει
το χώμα να θρέψει
η κοινωνία να προοδεύσει
μα όλα τούτα
έμψυχα - άψυχα, αγνοούν
την κατασκευή "φαύλος κύκλος".
Δεν είναι ψέμα, μα διαπίστωση
της επιστήμης
και της φιλοσοφίας
βεβαίως, βεβαίως.

Βλέπουν μαζί τηλεόραση
μα δεν κοιμούνται μαζί.

Γίνηκε μεγάλο με φυλλωσιά ζηλευτή
μα το 1998 ήρθε το τσιμέντο.

Όλη τη σοφία περιέχει και προσφέρει
μα είναι χαμηλά στο αξιολογικό σύστημα.

Βομβαρδισμοί, τυφώνες, μουσώνες
άνθρωποι...
Σχηματισμοί, ανασχηματισμοί, τέλματα
άνθρωποι...
Κοινωνία, ώρα μηδέν
άνθρωποι
έρμαια
του φαύλου κύκλου
αφού αυτό έπιασαν κι έστρωσαν
αυτό θα πάρουν.

Φύλο Φίλε Φίλα με

Το κορίτσι διάλεξε το ροζ σεντόνι
το αγόρι το γαλάζιο.
Αργότερα έμαθαν οτι τους επιτρέπεται
επίσης το κόκκινο, το μωβ, το πορτοκαλί
αντίστοιχα το πράσινο, το καφέ, το μαύρο.
Τους επιτράπηκε να κοιταχτούν
να γδυθούν και ν' αναπαραχθούν.
Τους επιτράπηκε να διαλέξουν
από ποιά μοίρα θα μείνουν ρέστοι.
Το κορίτσι μέθυσε με έρωτα
το αγόρι μ' ένα ακριβό αυτοκίνητο,
Έπειτα το αγόρι μέθυσε με έρωτα
το κορίτσι μ' ένα άλλο κορίτσι,
και τους επιτράπηκε το γαμήσι.
Αργότερα έμαθαν πως ζουν
κι όσο ζουν θ' αλλάζουν
κι ο,τι επιτρέπεται γίνεται
κι ότι απαγορεύεται γίνεται κι αυτό.
Επιτρέψτε μου να μιλήσω
για όσα διάλεξαν οι άντρες
και οι γυναίκες της ζωής μου
ωστέ να γίνουν ερασιτέχνες.