Μίσος

Εσπερινά μίση που αναβλύζουν
απ' τις πιο βρώμικες συνήθειες.
Κορίτσια που δακρύζουν
για της αγάπης τον πρώτο ψαλμό.

Κέρινα ομοιώματα στολίζουν
τους αλλοτινούς φίλους κι αδερφούς
κάτω απ' τ Αυγούστου τ' άστρα σαπίζουν
όσα ήξερα για δικά μου
κι άλλου κανενός.

Να με δω

Δεν μου χρειάζεται τίποτα, λέω για να πιστέψω, εκτός του να 'μαι καλά στα μέσα μου.
Ξέρω πολύ καλά πως είναι να νιώθεις μόνος ακόμη και ανάμεσα σε "φίλους".
Να σε πιάνει ασφυξία και να θες να φύγεις.
Η αλήθεια είναι πως σπάνια με γεμίζουν οι άνθρωποι.
Και πια δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύω πως μου λείπει.
Βαριέμαι πολύ εύκολα, να ένα κακό.
Το καλοκαίρι πέρασε πολύ γρήγορα, και δεν είχε καμία σχέση με το προηγούμενο.
Κάθε μέρα ήταν ίδια, τίποτα συναρπαστικό.
Δεν έχω νέα να πω, ούτε κανέναν να τ' ακούσει.
Με νοιάζει να πετύχω, σε τι δεν έχω ιδέα.
Αλλά πάντα μου άρεσε να κερδίζω, να διακρίνομαι, να τρώνε οι άλλοι τη σκόνη μου.
Και τώρα τα νερά είναι πιο βαθιά, απαιτούν μεγαλύτερες δεξιότητες.
Αλλά ακόμη κι αυτό βαριέμαι να το κάνω.
Βαριέμαι να προσπαθήσω για οτιδήποτε.
Βαριέμαι και να δίνω εξηγήσεις και λογαριασμό.
Μου είστε δυστυχώς όλοι παντελώς αδιάφοροι.
Ωωω ναι. Σας αφορίζω. Με αφήνω στο κενό.
Μόνο να σ' αγαπάω δε βαρέθηκα ακόμα.

Ξεμωραμένη ύπαρξη

Αγγίζω τη γη με πατούσες γυμνές

θέλω να κλαίω ολημερίς

για να μπορώ τα βράδια να κοιμάμαι.

Πνίγω τα παράπονα μου

στα υπόγεια της καταραμένης καθημερινότητας

δεν αντιστέκομαι πια...

Πονάω τόσο βαθιά

και φρόντισα κανείς να μην το ξέρει.

Δεν είναι για τον έρωτα,

μήτε για τη φιλία,

μήτε για την οικογένεια

και τις επιλογές που με βαραίνουν.

Είναι για τη ζωή που ότι δώσει

αυτό θα πάρεις

κι αν προσπαθείς

άντε, θα βγει και κάτι.

Μα εγώ περιμένω θαύματα

και ζητάω παραπάνω

θέλω να φτάσω παραπέρα,

κι αν μου το στερούν

απλά κάθομαι και κλαίω.

Δεν είναι αδυναμία

να μη δέχομαι το πως είναι όλοι

είναι επιλογή να ονειρεύομαι

πως δεν έχει φτάσει η ώρα να πω

ΕΥΤΥΧΙΑ

Τα όνειρα μου είναι πλέον 

αρκετά αποκρουστικά

για να τα χωρέσει το μαξιλάρι μου.

Εγκατάλειψη

μοναξιά

μονοτονία

τέλμα.

Αυτά είναι στον ύπνο μου

τα ακανθώδη σκηνικά.

Μα πώς να ονειρεύομαι 

με πρησμένα μάτια;

Στο συρτάρι μου, παλιό όσο ο έρωτάς μου

Όταν μοιράζεσαι κάτι είναι σαν να το χαρίζεις.
Απλά κρατάς ένα μέρος.
Είναι ακόμη πιο δυνατό απ' το να το χαρίσεις.
Γιατί έχεις μερίδιο.
'Ετσι είναι και στον έρωτα.
Όταν έχεις μοιραστεί την ψυχή σου δε γίνεται να την πάρεις πίσω,
ούτε να κάνεις πως δεν έγινε.
Είναι για πάντα.

Ένα όνειρο που είδα

Ήτανε βράδυ και είμαστε μαζεμένοι σ' ένα παγανιστικό σκηνικό
καίνε δάδες και πυρσούς
υπάρχει μια αρχαία εξέδρα και πυλώνες.
Είμαστε μέλη μιας φυλής.
Κι εγώ είμαι η αρχηγός,
η μάγισσα, η μάντης.
Ζητάμε απ' το σύμπαν να μη μας καταστρέψει
ο κόσμος συγκλονίζεται
από μια τρομερή επικείμενη καταιγίδα.
Ανεβαίνω στην εξέδρα
κι αρχίζω να χορεύω, όπως κάνω μόνο εγώ.
Οι άνθρωποι μου με περικυκλώνουν
και με θαυμάζουν, κι ελπίζουν στον τρόπο
που κουνάω τα χέρια μου,
καλώντας τον αέρα,
στον τρόπο που κουνάω τα πόδια μου
και συνδέομαι με τη γη.
Όλοι αναμένουν τι θα γίνει.
Κι εγώ χορεύω σαλεμένη.

Παρασκευή ή αλλιώς Τσεβή

Ερωτεύομαι κι εκτροχιάζομαι

έτσι νιώθω εγώ,

σα να μην έχω φρένα στη ζωή.

Γυναίκα γίνηκα,

και νιώθω να βαραίνουν πάνω μου

των ανδρών οι στεναγμοί,

κι εγώ να τους φυσάω

σα να ΄ταν σκόνη απ' τα παπούτσια.

Οι μέρες μου ΄ναι αλήτικες

με την ουσία της λέξης,

δεν ταυτίζομαι με κανέναν,

εκ του αληθούς, μένω κι εμμένω

σ' όσα δύναμαι να γίνω

αυτοπροσδιορισμός,

αναγόμενος σε αξία.

Φαντάζομαι συχνά το σώμα μου

ξεβρασμένο σε μιαν αχτή

ή καβάλα σ' ένα σύννεφο

γυμνό από ομορφιά κι ασχήμια

σα να΄ μουνα όντως μυθική

σαν τις γοργόνες και τους θεούς.

Έτσι πάλεψα να δω τον εαυτό μου,

σα γυναίκα, σαν παιδί, σαν ζώο

και σαν άνθρωπο.

Είδα την ομορφιά πρωτογενή,

χωρίς πέπλα καλλωπισμού

μόνο ένα κορίτσι

απ' τα πιο ανόητα,

τα πιο δυνατά,

και τα πιο ξεμυαλισμένα.

Molitva

Τι να τραγουδήσω για σένα;

Σειρήνα, πλάνα, κάλπικη.

Επανέφερέ με, σήκωσέ με

πάρε με.

Πάρε με.

Τρέμω στην ιδέα σου

μέσα μου,

πάνω μου, 

γύρω μου,

μαζί μου.

Όνειρα έπαψα να κάνω,

έπαψα και να σ' αναζητώ.

Κολάστηκα.

Σε βούρκο απύθμενο διάλεξα

να κυλιστώ.

Κι όπως λικνίζομαι γι' αυτούς

και τους ικανοποιώ

και ικανοποιούμαι,

ποτέ δε θα κανα με σένα.

Πρόστυχη, προκλητική.

Σειρήνα, του Αλέξανδρου γοργόνα.

Να ΄ταν να πονέσω

για την αγάπη σου

για το δικό σου δέρμα

τα δικά σου μάτια.

Να 'ταν μόνο για σένα

όλα μου τα τεχνάσματα.

Ήμουν μικρή 

έπλασα αγνή ψυχή,

τη φύλαξα για σένα.

Δεν αντέχω πια

να χαραμίζομαι.