Ω..

Σπούδασέ μας να βολευόμαστε
με τον ήλιο που θαμπώνει
και το φεγγάρι που πια
δεν τραγουδιέται
μήτε θαυμάζεται.
Με τους πεζούς πεζογράφους
και τα ανασφαλή κορίτσια
τους αξύριστους νεαρούς
που καβαλούν το μηδέν
και θαρρούν
πως θα τετραγωνίσουν κύκλους.
Κατάλαβέ με και λυπήσου με
που ζυγίζω τα όνειρα μου
και κάθε μέρα μου φαίνονται
πιο βαριά, πιο ασήκωτα.
 

Πλησιάζουμε

Oρθώς αποφάνθηκε επί της σάρκας
ο δημιουργός του υποστατού
εν αμφιβολία κι υπαρκτού.

Όρισε να 'ναι, πλην κρέας ωμό
και φορέας αισθήσεων, αξιών
ανύμπορων ωστόσο όντων, ανθρώπων.

Βελτίωση της φύσης καθ' ημάς
εν αρμονία με ηθικές και λογικές
πάτε καλά; το χώμα δε γνωρίζει κύριο.

Αποφάσισαμε πως άγνωστο πώς
μας δόθηκε ιδιαίτερη αποστολή
παραγνωριστήκαμε με τις καταβολές.

Λίγη συγκίνηση, λίγη προοπτική
εμπρός για την αιωνιότητα ψιθύρισαν
ορμόντας κατά και μέσω των ενστίκτων.

Κρύβεται λεπτή ειρωνεία εδώ
οι κανόνες της λογικής σπάζουν
κάτω απ' το βάρος της ψυχής.

Εκ βάθων

Πως ζητώ να βρεθώ σε χέρια θεότρελα
να έχει έξω καταιγίδα και μανία
να βουλιάζω στη συνείδησή τ.
Πως σκουπίζω τα χείλη μου
με καραγκιοζιλίκια ή χολή
πάρε να 'χεις σα να μου πες πίκρα.
Πως ελπίζω πάντα, παντοτινά και ποτέ
να 'ρθει ο τερματικός σταθμός
γιατί έχω μισήσει το ταξίδι.
Πως ξέρω πολύ καλα τα εμπόδια
με τρέμουλο κι έπαρση περνάω
πως θα το κάνεις αυτό, ερωτήθηκα.
Πως γαυγίζω μα δε δαγκώνω
γιατί γλείφω τ' απλωμένο χέρι
μόνο για να το φτύσω στη γραμμή της ζωής.
Πως βυθίζω νοητικά καράβια
για να πλέω μόνο εγώ με βάρκα
να πάω να βρω τη φίλη Κίρκη.
Πως κατάστρωσα το πρίν λίγο, το άυριο
τόσο άρρωστα κι αόριστα
που πρακτικά δεν με βολεύει.
Πως σαν κάτι εξωκοσμικό σε βλέπω
αντιστέκομαι στην πηγή των ονείρων μου
για ν' απολαύσεις μόνο τις όμορφες πλευρές μου.
Είχα να πω, τι θα πει να σ' αναζητάω.

Μ.

Με πιέζει ο χρόνος που τρέχει
βλέπεις, ήθελα να γυρίζω
τη Θεσσαλονίκη, την άνοιξη,
μαζί σου.
Τα μυστήρια μόλις λύνονται
χάνουν σίγουρα γόητρο
μα εγώ έχω λυθεί
κι όλα μου τα κομμάτια
σέρνονται από Ίωνος μέχρι Νομική.
Περπατάω στο δρόμο
τρομάζω, στη σκέψη να ρίξω
απάνω σου το βλέμμα μου
και με δροσίζει ο αέρας
κι ας μ' έκαψε ο Μάρτης.

Σε ζητάω, τούτη τη φορά πολύ δειλά

Κατατρεγμένη γέρνω πάνω σου
αμφιβάλλοντας για το ποιόν μας
ξεψαχνίζω ταυτοχρόνως το μέσα'
το έξω μπορεί να πάει στο διάολο.

Σκέφτομαι λίγο, πολύ λίγο
τις ώρες αυτές το πρόσωπό σου
νομίζω πως δεν σε θυμάμαι καλά
γι' αυτό δε φτάνω στα μάτια.

Είμαι καιρό στη λήθη, είναι βαριά
σηκώνεις όσα ξέρεις κι όσα ελπιζεις
δεν θα 'κανες κι αλλιώς εξ άλλου
τάχα άνθρωπος δεν είσαι;

Γέρνω πάνω σου πολύ δειλά
έχω συνηθίσει να στηρίζω το βάρος,
μόνη, με τα πόδια του φευγούλα
λιποτακτώ κάθε ασύμφορη φορά.

Να τώρα δα σε σκέφτηκα, δειλά
και πάλι θέλω να γείρω, όχι σε σένα
στο κρεβάτι μου το παιδικό, εκεί
κοιμάμαι δώδεκα ώρες τη μέρα.

Χίλια και μια καρδιά

Εγώ που σ' αγαπώ με χίλιους τρόπους
πέρασα των συναισθημάτων τους χίλιους δρόμους
για να φτάσω στην αγάπη.
Πολέμησα όλες μου τις λέξεις
για πάντα έπαψα, μόνο για ν' αντέξεις
να μ' έχεις κάπου εκεί χωρίς να με λυπάσαι.
Στ' αυτιά μου βούισαν χίλια μελίσσια
όταν σερνόμουν σα σκιά τις νύχτες
γυρνώντας σπίτι μου μονάχη.
Μπερδεύτηκα, και να με συγχωρείς
μα έκανα χίλιες σκέψεις για εμάς
που μ' οδήγησαν σε ατέρμονο καημό.
Όπου είσαι και δεν με βλέπεις
φοράω χίλια προσωπεία αλλόκοτα
για ν' αντέξω τον τελευταίο χωρισμό.
Αν θα με σκέφτεσαι λιγάκι
κι αν θα τολμήσεις ολίγον τι να μ' αγαπάς
χίλια εμπόδια θα γκρεμίσω
για να πάω όπου με πας.

11/12/14

Μας περιμένει η μέρα της κρίσης

εμάς τους δυο μονάχα,

και να ξέρεις άλλη κρίση δε θα υποστώ ποτέ.

Άλλη μέρα σημαντική δε θα 'ρθει

γι' αυτά τα αόρατα, θεόρατα συναισθήματα.

Δε θα μας δοθεί άλλη ευκαιρία

να τινάξουμε στον αέρα τη μιζέρια.

Να γκρεμίσουμε τα τείχη

και ν' αντιμετωπίσουμε το πραγματικό.

Κανείς δεν εγγυάται τι θα συμβεί

σαν όλα σου τα δεδομένα ανατραπούν.

Αλλά σπαράζω γι' αυτό το βλέμμα,

συγκινούμαι μ' αυτό το πνεύμα,

και τίποτε, τίποτε άλλο δεν ζητάω.

Μόνο να μη χαθείς ποτέ,

ελπίζοντας να βρεις εμένα.

Γιατί αν δε με βρεις, έχω χαθεί.