Ίσως για σένα

Να δω πόσο βαθιά θα βουτήξεις στις βλέψεις μου

πόσα κυβικά τσακισμένης χαράς μπορείς να καταπιείς.

Να δω πόσα μάτια θα προσπεράσεις για να καρφώσεις τα δικά μου

πόσα χρώματα θ' αρνηθείς για να κολυμπάς στο ροζ.

Μα όσες πέτρες κι αν κλοτσήσω 

θα φροντίσω να μη σε πετύχουν.

Να δω τους χειμώνες δίχως στάλα ήλιο

και τα καλοκαίρια δίχως αμμουδιά

αν σπάσει λίγο ο χρόνος κι αναστηθεί ο τζίτζικας.

Ζήτω

Ζήτω τα παιδιά που πέφτουν και τρέχει αίμα!
Ζήτω οι έφηβοι που γαμωσταυρίζουν τον κόσμο ολάκερο! Γιατί ζήτω οι ορμόνες!
Ζήτω οι γέροι που νιώθουν φοβισμένοι!
Ζήτω οι άστεγοι και τα πρεζάκια! Γιατί ζήτω το κράτος πρόνοιας!
Ζήτω και το κράτος γιατί ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ δεν υπάρχει πια!
Ζήτω οι νεκρές ιδέες και ζήτω οι νεκροί άνθρωποι
που έχουν μασήσει τα σωθικά τους και τα 'χουν φτύσει
μ ευχαρίστηση στα πόδια της σύγχρονης ανάγκης για διαφορετικότητα!
Ζήτω οι βιασμοί και ζήτω οι φόνοι, ζήτω για την ειλικρίνιά τους
και γαμώτο για το πλαστικό μας σύμπαν!
Ζήτω οι ταινίες που είναι απ' τη ζωή για τη ζωή και πολύ συχνά-πιστέψτε με-
είναι έξω από τη ζωή την εδώ και τώρα!
Ζήτω οι τρελοί και ζήτω οι νοσοκόμοι!
Ζήτω η ιατρική και τα φάρμακα για να ζούμε περισσότερο
μα ποιοτικά κατώτερα!
Ζήτω γιατί θέλουμε να 'μαστε ζωντανοί γιατί φοβόμαστε το θάνατο!
ΓΑΜΩΤΟ που φοβόμαστε αυτόν πιο πολύ απ' τις νεκρές μας συνειδήσεις.

Επί πτυχίω αστείο

Η καρδιά μου έχει τρέξει με τα χέρια

έχει φτάσει στα Νησιά των Μακάριων,

χώρια απ'το σώμα μου 

πεθαίνουν και τα δύο.

Μέσα στη σιωπή βροντούν τα φύλλα

ανοίγουν του θανάτου οι πόρτες,

κάλεσμα για αλλοφροσύνη

η καρδιά μου είναι μόνη.

Η νεκρική ηρεμία προδίδει τρικυμία 

τα άσχημα νέα ταξιδεύουν πιο γρήγορα 

θα έχει μόλις ανατείλει 

όταν η καρδιά μου πεθάνει.

Των ημερών

Α έχω πραγματικά λυσάξει
κι αναβλύζουν από μέσα μου βρωμιές
ακαθαρσίες και βρισιές και νεύρα
τάχα τα βλέπετε, νομίσατε, είμαι αγία...
Τα μπούτια μου τρέμουν σα ζελές
μπροστά στον καθρέφτη ενώ τα μούτρα μου...
κοιτάζονται ευθεία μέσα στο γυαλί
ζητάνε να το σπάσουν
να σε φτάσουν
να γίνει η γλώσσα μου το πιο μεγάλο
και υπάκουο σκυλί που έχεις γνωρίσει.
Χωρίς περιστροφές, είμαι μια βρώμα
και δεν είμαι πια καν δική σου
φωλιάζω μαζί με τις κρίσεις μου
κάτω απ' τις κουβέρτες μου που ντρέπομαι
αλλά έχουν κολλημένα πάνω δεκατρία
διαφορετικά είδη σπέρματος
μα κανένα δεν είναι δικό σου.
Είπα στους φίλους μου πως θα φύγω
όπως όλοι οι κατατρεγμένοι
βρίσκω λίγο μεγαλείο σ' αυτές τις δηλώσεις
μα γύρω μου βρίσκω μόνο εμένα
σπασμένη σε δεκατρία κομμάτια
βρωμιάρα, αποκρουστική, σκατόγρια
κι είμαι μόλις εικοσιδυο χρονών
λυπάμαι αν σε μπέρδεψα με τους αριθμούς
αλλά αισθάνομαι μεγάλο νούμερο
όταν φλυαρώ για όσα δε με νοιάζουν
ενώ το μόνο που ζητώ είναι να σκάψω μια τρύπα
να πετάξω μέσα όσα ποτέ σου' γραψα
πριν προλάβεις ποτέ να ρίξεις πάνω τους
τα άπιστα σου μάτια.

Βρέχει, αλλά όχι ενημερωτικά

Η βροχή έχει την τάση να ποτίζει το χώμα
σαν τάχα να του κάνει έρωτα
αφού οι ευωδιές της συνουσίας τους
είναι κράμα μελαγχολίας κι αγάπης.

Σ' ό,τι απλώνεται εκεί έξω υπάρχει ασχήμια
με ίριδες ομορφιάς που τσιμπάνε την ψυχή
την κατάλληλη στιγμή για να την πονέσουν
να τη λυγίσουν και σινάμα να τη θρέψουν.
Κάθε φορά που λέει ν' αρχίσει ν' ανασταίνεται
μαύρες ακόλουθοι της πετούν βιολέτες στα πόδια
την κοιτούν στα μάτια, μουρμουρίζουν.
Αν η βροχή μ' αγαπούσε λίγο θα μου το 'λεγε
πως σε μούλιασε για τα καλά μια μέρα
τόσο που σάπισες και ξεχάστηκες απ' όλους.
Μα η βροχή αγαπάει μόνο το χώμα.
Σαν βρίσκομαι ανάμεσά τους νομίζω αφελώς
πως ίσως να 'μαι δικό τους παιδί
κι η μάνα μου με βρήκε κάτω από ένα λάχανο
μια μέρα με αντάρα και σκοτεινιά.
Ίσως έτσι εξηγείται η χαλασμένη μου ψυχή.

Η ομορφιά είναι καταστρεπτική

Είσαι όμορφος
όπως μια στάλα δροσιάς που χάνεται
με το πρώτο φως του ήλιου.
Είσαι όμορφος
όπως οι ουρές των αστέρων που φλέγονται
μίλια μακριά και κάνω χάζι.
Είσαι όμορφος
όπως η αντανάκλαση του φύλου μου
όταν το κοίταξα για πρώτη φορά.
Είσαι όμορφος
όπως το παιδάκι απέναντι που με ρωτάει
αν ντρέπομαι να με δει γυμνή.
Είσαι τόσο όμορφος
που χαζεύω όταν σ' αντικρίζω
παρακαλώ σιωπηρά να μη μ' αγγίζεις
γιατί δεν θέλω πια να νιώθω όμορφη.

It's where my demons hide

Καθένας έχει δικούς του δαίμονες να σκοτώσει

τους ψάχνει στις πιο μικρές συνήθειες

τους αναγνωρίζει σαν κατοικίδια ζώα

τους τάιζε βέβαια καιρό

πως να τους φολιάσει χωρίς κόπο;

Τι να κάνεις άραγε τώρα που σε συλλογιέμαι

να ταίζεις κι εσύ το καινούριο σου αστείο;

Να κοντοστέκεσαι από πάνω της

σα να 'ταν ιερός ναός που ευλαβικά θα μπεις;

Και πριν τυλίξεις τις γάμπες τις

με τα δάχτυλά σου 

κι ελαφρά πίσω τις σπρώξεις

θα προτιμούσες στα μούτρα να σε φτύσει;

Κι αν ήξερες τι έχω κάνει

για να με σιχαθείς, για να νιώσω σκουπίδι

θα 'θελες ακόμη κι άλλοι να μ' έχουν τιμωρήσει;

Τότε από δαίμονες δεν ξέρεις.