Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Πρωτόπλαστοι

Καθείς κείτεται εκεί που κοίταξε,
μια στιγμή για να δει τ' όνειρο του.

Βόλια τον σκεπάσανε πριν πει
τι σκοπό 'χε για το μερτικό του.

Καθείς φαγώθηκε μονάχος,
από αγάπη περισσή για τον εαυτό του.

Άρωμα τους μύριζε μεθυστικό,
σάρκες σπαράξαν χάριν του ερώτου.

Κανείς δεν έδωσε χέρι στο γκρεμό,
καθείς να σώσει το τομάρι, το δικό του.

Καθίσαν στη σκιά του Μαμών, 
θεού τους μοναδικού και πρώτου.

Κανείς δεν τον σημάδεψε,
να ψοφήσει με τον ήχο του κρότου.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου